جبرئیل اجری کش این قوم و رضوان میزبان

ناقه همت به راه فاقه ران تا گرددت

توشه خوشه چرخ و منزل گاه راه کهکشان

هم چنین بازی درویشان همی زی زانکه هست

جان مده در عشق زور و زر که ندهد هیچ طفل

لعبت چشم از برای لعبتی از استخوان

اولین برج از فلک صفر است چون تو بهر فقر