چرخ مقرنس نهاد قصر مشبک شود

گردن قرابه را هست نکو ریسمان

گونه حصرم گرفت تیغ تو و بر عدو

ناشده انگور می، سرکه شد اندر زمان

چو ز گشاد تو رفت چوبه تیر از کمان

رو که جهان ختم کرد بر تو جهان داشتن

بر دگران گو فلک عزلت شاهی بران