بر دگران گو فلک عزلت شاهی بران

چرخ مقرنس نهاد قصر مشبک شود

چو ز گشاد تو رفت چوبه تیر از کمان

رو که جهان ختم کرد بر تو جهان داشتن

از کف و شمشیر توست معتدل ارکان ملک

زین دو اگر کم کنی ملک شود ناتوان

راستی چنگ را بیست و چهار است رود