آن را که غلامی تو دادند

چون سست فرو گذاشت سبحان

ای در کنف تو عالم ایمن

از حیف زمان و صرف دوران

او را چه عم از هزار سلطان

هرکس که نیوشد این قصیده

از حد عراق تا خراسان