زنبور نحل و کرم قزند از نیاز و آز

سر نی و بن همیشه ز سودن خرابشان

این شیشه گردنان در این خیمه کبود

بینام چون قرابه به گردن طنابشان

رنج و وبال حاصل تاب و شتابشان

چون دهر کس فروبر و ناکس برآورند

ز آن در وفا چو دهر بود انقلابشان