من کیمیای جان ندهم در بهای نان

نانشان چو برف لیک سخنشان چو ز مهریر

من زاده خلیفه نباشم گدای نان

آن را دهند گرده که او گرد گو دوید

چون آب آسیا سر من در نشیب باد

گر پیش کس دهان شودم آسیای نان

از قوت در نمانم گو نان مباش از آنک