گر پیش کس دهان شودم آسیای نان

آن را دهند گرده که او گرد گو دوید

من کیمیای جان ندهم در بهای نان

چون آب آسیا سر من در نشیب باد

از قوت در نمانم گو نان مباش از آنک

قوتی است معده حکما را ورای نان

چون آهوان گیا چرم از صحن های دشت