چون آهوان گیا چرم از صحن های دشت

گر پیش کس دهان شودم آسیای نان

از قوت در نمانم گو نان مباش از آنک

قوتی است معده حکما را ورای نان

اندیک نگذرم به در ده کیای نان

تا چند نان و نان که زبانم بریده باد

کب امید برد امید عطای نان