اندیک نگذرم به در ده کیای نان

از قوت در نمانم گو نان مباش از آنک

قوتی است معده حکما را ورای نان

چون آهوان گیا چرم از صحن های دشت

تا چند نان و نان که زبانم بریده باد

کب امید برد امید عطای نان

آدم برای گندمی از روضه دور ماند