همچو موی دیلم اندر هم شکست اعضای من

نی که یک آه مرا هم صد موکل بر سر است

ورنه چرخستی مشبک ز آه پهلو سای من

روی دیلم دیدم از غم موی زوبین شد مرا

چون ربابم کاسه خشک است و خزینه خالی است

پس طنابم در گلو افکنده اند اعدای من

ای عفی الله خواجگانی کز سر صفرای جاه