پس طنابم در گلو افکنده اند اعدای من

روی دیلم دیدم از غم موی زوبین شد مرا

همچو موی دیلم اندر هم شکست اعضای من

چون ربابم کاسه خشک است و خزینه خالی است

ای عفی الله خواجگانی کز سر صفرای جاه

خوانده اند امروز انار الله بر خضرای من

هر زنی هندو که او را دانه بر دست افکنم