نافه مشکم که گر بندم کنی در صدحصار

باد زن شد شاخ طوبی از پی گرمای من

برگ خرمایم که از من باد زن سازند خلق

باد سردم در لب است و ریز ریز اجزای من

سوی جان پرواز جوید طیب جان افزای من

نافه را کیمخت رنگین سرزنش ها کرد و گفت

نیک بدرنگی، نداری صورت زیبای من