ور خورم می هم مرا شاید که از دهقان خلد

کز شما خامان نه اکنون است استغنای من

حیض بر حور و جنابت بر ملایک بسته ام

گر ز خون دختران رز بود صهبای من

دی رسید از دست امروز اجری فردای من

در بهشتم می خورم طلق حلال ایراکه روح

خاک می شد تا پذیرد جرعه حمرای من