گر ره خدمت نجست بنده عجب نی ازانک

نافه طلب، گو مباش آهوی صحرا نشین

کی رسد آلوده ای بر در پاکان که حق

بست در آسمان بر رخ دیو لعین

گرگ گزیده نخواست چشمه ماء معین

بنده سخن تازه کرد وانچه کهن داشت شست

کان همه خر مهره بود وین همه در ثمین