کان همه خر مهره بود وین همه در ثمین

گر ره خدمت نجست بنده عجب نی ازانک

گرگ گزیده نخواست چشمه ماء معین

بنده سخن تازه کرد وانچه کهن داشت شست

سنگ در اجزای کان زرد شد آنگاه لعل

نطفه در ارحام خلق مضغه شد آنگه جنین

اول روز اندک است زیب و فر آفتاب