کاستان تنگ است ما را برنتابد بیش از این

بر امید کشتن اندر پای وصلش زنده ام

پر نیازان را تمنا برنتابد بیش از این

بر سر کویش ببوسیم آستان و بگذریم

ما به جان مهمان زلف او و او با ما به جنگ

کاین شبستان زحمت ما برنتابد بیش از این

رشته جان تا دو تا بود انده تن می کشید