ما به جان مهمان زلف او و او با ما به جنگ

پر نیازان را تمنا برنتابد بیش از این

بر سر کویش ببوسیم آستان و بگذریم

کاستان تنگ است ما را برنتابد بیش از این

کاین شبستان زحمت ما برنتابد بیش از این

رشته جان تا دو تا بود انده تن می کشید

چون شد اکنون رشته یکتا برنتابد بیش از این