هر آفتاب زردم عیدی بود تمام

دلسوز ما که آتش گویاست قند او

آتش که دید دانه دلها سپند او

چون بینمش که نیم هلال است قند او

بر چون پرند، لیک دلش گوشه پلاس

من بر پلاس ماتم هجر از پرند او