چون بینمش که نیم هلال است قند او

دلسوز ما که آتش گویاست قند او

آتش که دید دانه دلها سپند او

هر آفتاب زردم عیدی بود تمام

بر چون پرند، لیک دلش گوشه پلاس

من بر پلاس ماتم هجر از پرند او

رخ را نمکستان کنم از اشک شور از آنک