رخ را نمکستان کنم از اشک شور از آنک

چون بینمش که نیم هلال است قند او

بر چون پرند، لیک دلش گوشه پلاس

من بر پلاس ماتم هجر از پرند او

چشمم نمک چند ز لب نوش خند او

در سینه حلقه ها شودم آه آتشین

از خام کاری دل بیدادمند او