چشمم نمک چند ز لب نوش خند او

بر چون پرند، لیک دلش گوشه پلاس

من بر پلاس ماتم هجر از پرند او

رخ را نمکستان کنم از اشک شور از آنک

در سینه حلقه ها شودم آه آتشین

از خام کاری دل بیدادمند او

زین سرد باد حلقه آتش فسرده باد