حاسد چو بیند این سخنان چو شیر و می

سردی آب بین که شود چشم بند او

آتش سخن بس است که فرزند طبع اوست

فرزندی آنچنان که بود فر زند او

سرکه نماید آن سخن گوز کند او

سیر ارچه هم طویله سوسن بود به رنگ

غماز رنگ وی بود آن بوی و گند او