دل به رصد گاه دهر بیش بها گوهری است

لیک نه در دایره است نقطه پنهان او

رهرو دل ایمن است از رصد دهر از آنک

کمتر پروانه است دهر ز دیوان او

دخل ابد عشر او فیض ابد کان او

لیک ز بیم رصد در گلش آلوده اند

تاز گل آید برون گوهر رخشان او