دخل ابد عشر او فیض ابد کان او

رهرو دل ایمن است از رصد دهر از آنک

کمتر پروانه است دهر ز دیوان او

دل به رصد گاه دهر بیش بها گوهری است

لیک ز بیم رصد در گلش آلوده اند

تاز گل آید برون گوهر رخشان او

دل چو فرو کوفت پای بر سر نطع وجود