گرچه ز مهری که نیست، نیست دلش ز آن من

بر نمک و تره بین دل ها مهمان او

رنگ به سبزی زند چهره او را مگر

سوی برون داد رنگ پسته خندان او

هست بهرسان که هست هستی من ز آن او

دازم زنگار دل، دارم شنگرف اشک

کیست که نقشی کند زین دو بر ایوان او