هست بهرسان که هست هستی من ز آن او

رنگ به سبزی زند چهره او را مگر

سوی برون داد رنگ پسته خندان او

گرچه ز مهری که نیست، نیست دلش ز آن من

دازم زنگار دل، دارم شنگرف اشک

کیست که نقشی کند زین دو بر ایوان او

عمر من اندر غمش رفت چو ناخن بسر