آتش من مگذرد بر شکرستان او

عمر من اندر غمش رفت چو ناخن بسر

ماندم ناخن کبود از تب هجران او

گرچه شکر خنده زد بر دل چون آتشم

دیلم تازی میان اوست، من از چشم و سر

هندوکی اعجمی، بنده دربان او

عشق به بانگ بلند گفت که خاقانیا