عشق به بانگ بلند گفت که خاقانیا

آتش من مگذرد بر شکرستان او

دیلم تازی میان اوست، من از چشم و سر

هندوکی اعجمی، بنده دربان او

یار عزیز است سخت، جان تو و جان او

دی پدر من به وهم دایره ای برکشید

دید در آن دایره نقطه مرجان او