تا سر انگشت من یافت نمک دان او

روح طبیعیم گشت پاکتر از روح قدس

تا جگر من گرفت پرورش از نان او

پیر خرد طفل وار میمزد انگشت من

شاید اگر وحشیی سبعه الوان خورد

حمزه به خوان علی بهتر از الوان او

ضامن ارزاق من اوست مبادا که من