شاید اگر وحشیی سبعه الوان خورد

تا جگر من گرفت پرورش از نان او

پیر خرد طفل وار میمزد انگشت من

تا سر انگشت من یافت نمک دان او

حمزه به خوان علی بهتر از الوان او

ضامن ارزاق من اوست مبادا که من

منت شروین برم و انده شروان او