چون فقر شد شعار تو برگ و نوا مجوی

عامانه از فرشته روزی ضمان مخواه

زان پس که چار صحف قناعت بخوانده ای

خود را ز لوح بوطمعی عشر خوان مخواه

چون باد شد براق تو برگستوان مخواه

دل را قرابه وار مل اندر گلو مکن

تن را پیاله وار کمر بر میان مخواه