زان پس که چار صحف قناعت بخوانده ای

دریا سبیل توست، نم از ناودان مخواه

خاصانه چون خزینه خرسندی آن توست

عامانه از فرشته روزی ضمان مخواه

خود را ز لوح بوطمعی عشر خوان مخواه

چون فقر شد شعار تو برگ و نوا مجوی

چون باد شد براق تو برگستوان مخواه