تو چون فرشته بوی شنو استخوان مخواه

در گوشه ای بمیر و پی توشه حیات

خود را چو خوشه پیش خسان ده زبان مخواه

بل تا پری ز خوان بشر خواهد استخوان

گو درد دل قوی شو و گو تاب تب فزای

زین گل شکر مجوی و از آن ناردان مخواه

از بهر تب بریدن خود دست آز را