زین گل شکر مجوی و از آن ناردان مخواه

بل تا پری ز خوان بشر خواهد استخوان

تو چون فرشته بوی شنو استخوان مخواه

گو درد دل قوی شو و گو تاب تب فزای

از بهر تب بریدن خود دست آز را

از نیستان هیچ کسی تبستان مخواه

داری کمال عقل پی زور و زر مشو