داری کمال عقل پی زور و زر مشو

زین گل شکر مجوی و از آن ناردان مخواه

از بهر تب بریدن خود دست آز را

از نیستان هیچ کسی تبستان مخواه

زرادخانه یافته دوکدان مخواه

چون شحنه نیاز ز دست تو یاوگی است

ترس از تکین مدار و پناه از طغان مخواه