از نیستان هیچ کسی تبستان مخواه

گو درد دل قوی شو و گو تاب تب فزای

زین گل شکر مجوی و از آن ناردان مخواه

از بهر تب بریدن خود دست آز را

داری کمال عقل پی زور و زر مشو

زرادخانه یافته دوکدان مخواه

چون شحنه نیاز ز دست تو یاوگی است