زهره شکاف افتاده شب، وز زهره صفرا ریخته

کیمخت سبز آسمان، دارد ادیم بی کران

خون شب است این بی گمان بر طاق خضرا ریخته

صبح آمده زرین سلب، نوروز نوراهان طلب

شب چاه بیژن بسته سر، مشرق گشاده زال زر

خون سیاوشان نگر، بر خاک و خارا ریخته

مستان صبوح آموخته وز می فتوح اندوخته