شب چاه بیژن بسته سر، مشرق گشاده زال زر

خون شب است این بی گمان بر طاق خضرا ریخته

صبح آمده زرین سلب، نوروز نوراهان طلب

زهره شکاف افتاده شب، وز زهره صفرا ریخته

خون سیاوشان نگر، بر خاک و خارا ریخته

مستان صبوح آموخته وز می فتوح اندوخته

می شمع روح افروخته نقل مهیا ریخته