ابر نهنگ آسا ز کف، لولوی لالا ریخته

باز از تف زرین صدف، شد آب دریا ریخته

شاه یک اسبه بر فلک خون ریخت دی را نیست شک

اینک سلاحش یک به یک، در قلب هیجا ریخته

با شاخ سرو اینک کمان، با برگ بید اینک سنان