اینک سلاحش یک به یک، در قلب هیجا ریخته

باز از تف زرین صدف، شد آب دریا ریخته

ابر نهنگ آسا ز کف، لولوی لالا ریخته

شاه یک اسبه بر فلک خون ریخت دی را نیست شک

با شاخ سرو اینک کمان، با برگ بید اینک سنان

آیینه برگستوان، گرد شمرها ریخته

دیده مهی برخوان دی، بزغاله پر زهر وی