آب از پی گلزار دین، از روی و دنیا ریخته

تا خسرو شروان بود، چه جای نوشروان بود؟

چون ارسلان سلطان بود، گو آب بغرا ریخته

ای قبله انصار دین، سالار حق، سردار دین

ای گوهر تاج سران، ذات تو تاج گوهران

آب نژاد دیگران، یا برده ای یا ریخته

ای چتر ظلم از تو نگون، وز آتش عدلت کنون