سنگ در بر می روم وز دل فغان انگیخته

پرنیان خویی و دیباروی و از بخت من است

مارت از دیبا و خار از پرنیان انگیخته

آب و سنگم داده ای بر باد و من پیچان چو آب

از لبت چون گل شکر خواهم که داری در جواب

زهر کان در سنبل است از ناردان انگیخته

دل گمان می برد کز دست تو نتوان برد جان