زهر کان در سنبل است از ناردان انگیخته

آب و سنگم داده ای بر باد و من پیچان چو آب

سنگ در بر می روم وز دل فغان انگیخته

از لبت چون گل شکر خواهم که داری در جواب

دل گمان می برد کز دست تو نتوان برد جان

داغ هجرت بین یقینی از گمان انگیخته

آه خاقانی شنو با زلف دود افکن بگوی