داغ هجرت بین یقینی از گمان انگیخته

از لبت چون گل شکر خواهم که داری در جواب

زهر کان در سنبل است از ناردان انگیخته

دل گمان می برد کز دست تو نتوان برد جان

آه خاقانی شنو با زلف دود افکن بگوی

کاین چه دود است آخر از جان فلان انگیخته

کاروان عشق را بیاع جان شد چشم او