آه خاقانی شنو با زلف دود افکن بگوی

زهر کان در سنبل است از ناردان انگیخته

دل گمان می برد کز دست تو نتوان برد جان

داغ هجرت بین یقینی از گمان انگیخته

کاین چه دود است آخر از جان فلان انگیخته

کاروان عشق را بیاع جان شد چشم او

دار ضرب شاه ز آن بیاع جان انگیخته