افلاک تنگ ادهمت، خورشید موم خاتمت

یک بنده درگاه تو صد چین و یغما داشته

بر بندگان پاشی گهر هر بنده ای را بر کمر

ز آن لعبتان کز صلب خور ارحام خارا داشته

دل مرده گیتی از دمت امید احیا داشته

خوش غمزه چشم خور ز تو شب طره پر عنبر ز تو

پیشانی اختر ز تو داغ اطعنا داشته