ماورد و ریحان کن طلب توزی و کتان کن سلب

بر می گلاب ناب نه چون اشک احرار آمده

کافور خواه و بیدتر، در خیش خانه باده خور

با ساقی فرخنده فر زو خانه فرخار آمده

وز می گلستان کن دو لب آنجا که این چار آمده

گه گه کن از باغ آرزو آن آفتاب زرد رو

پیرامنش ده ماه نو هر سال یک بار آمده