روان شرم دارد ز کردار خویش

برین هم نشست اندرین هم سرای

همی دارشان تا تو باشی بجای

نباید که یزدان چو خواندت پیش

چو بینی مرا با سیاوش بهم

ز شرم دو خسرو بمانی دژم

پذیرفت لهراسب زو هرچ گفت