بر گل تشنه گه ژاله هوائید همه

سرو بالان شمایم سر بالین مرا

تازه دارید به نم، کابر نمائید همه

من چو گل خون به دهان آمده و تشنه لبم

از چه سینه به دلو نفس و رشته جان

برکشید آب که نی کم ز سقائید همه

همه بیمار پرستان ز غمم سیر شدند