چو گرگ اجری از پهلوی زاغ کم خور

ابا بینی ار خود ابائی نیابی

چو شل کرده باشی رگ آب دیده

بصر بسته توتیائی نیابی

که برخوان چنان خوش لقائی نیابی

فرشته شو ارنه پری باش باری

که هم کاسه الا همائی نیابی